Soweto

Wij moesten al vroeg uit de veren omdat wij om 08.00 uur met een gids hadden afgesproken om oude rotstekeningen te bewonderen. Om 06.45 uur werden wij wreed uit onze slaap gehaald door het irritante geluid van de wekker. Snel een ontbijtje en de laatste spullen in de backpack gestopt. Auto ingepakt en op naar de receptie om uit te checken. Hmm, gesloten. Dan maar de sleutel op het gastenbord bij onze naam ophangen. Zo werkt het bij aankomst ook als de receptie gesloten is. Het was prachtig weer met een strakblauwe lucht. Zo hadden wij het gisteren willen hebben. Maar ja, de natuur laat zich niet dwingen en dat is maar goed ook. Bij de afgesproken plek stond de gids ons al op te wachten. Je mag namelijk de rotstekeningen alleen onder leiding van een gids bezoeken. De plek waar wij waren is nog de enige voor toeristen toegankelijke vindplaats. Er zijn in totaal 25 vindplaatsen van rotstekeningen in het gebied van Royal Natal and Rugged Glen, Maloti Drakensbergen werelderfgoed.  Door vernielingen zijn de overige vindplaatsen voor toeristen gesloten. Hoe haal je het in je hoofd om een naam of iets dergelijks bij de rotstekeningen te krassen. Dan ben je toch volkomen van de pot gerukt. Na een korte maar steile klim kwamen wij bij een rotswand aan. De gids vertelde over de oorsprong van de tekeningen. Ze zijn ongeveer 800 jaar geleden door de bosjesmannen aangebracht. Bosjesmannen is eigenlijk een heel verkeerde benaming voor het nomadenvolk want het waren jagers. Magere kleine mannetjes staan er afgebeeld terwijl de vrouwen brede heupen en dikke billen hadden. Dat kwam door het vele eten waar zij voor zorgden. Nou wat betreft de vrouwen is er in Zuid-Afrika niet veel verschil met de huidige tijd. Veel rotstekeningen waren helaas vervaagd maar door het verhaal van de gids kon je nog wat ontwaren. Deze rotstekeningen waren dus niet eens zo oud maar er zijn ook vindplaatsen waar de rotstekeningen 5000 jaar oud zijn. Ondanks dat wij wel meer tekeningen hadden verwacht  was het een mooi begin van de dag. Zo kwam er een einde aan ons bezoek aan Thendele. Als wij nog een keer naar Zuid-Afrika gaan, staan de Drakensbergen zeker op ons lijstje. Je kan er prachtige wandelingen maken en dan is Thendele een schitterend startpunt. Nadat wij de gids bij het bezoekerscentrum hadden afgezet vervolgde wij onze weg naar Johannesburg. Na een tip van het personeel van Thendele kozen wij voor het begin een andere route waardoor wij de gravelweg van 7 km ontweken. De route door de uitlopers van de Drakensbergen was prachtig. Door het goede wegdek hadden wij ook tijd om om ons heen te kijken. Eenmaal op de N3 werd het landschap wat saaier. Landbouw en veeteelt zwaaide de scepter. De 361 kilometer vlogen voorbij omdat je grote stukken 120 mag rijden.  De cruise control betaalde zich ook uit want de lasergun controle passeerden wij zonder problemen. Om 15.15 uur reden wij Soweto binnen. Wij zitten eigenlijk aan de rand in de wijk Orlando bij Lebo Soweto backpackers. Bij aankomst werden wij even overvallen door een stevige beat en veel mensen op het terrein. Het bleek een soort teambuilding van een verzekeringsmaatschappij te zijn. De ontvangst was super vriendelijk en wij hebben een mooie en schone kamer. Het ziet er allemaal sfeervol uit. Aan de overkant van de weg konden wij ons welkomstdrankje halen.  Daar belandden wij in de teambuilding en hadden daar een leuk gesprek met een paar dames die ook nog eens de Masterchef competitie wonnen. Het diner was lekker met gebakken vis, gebakken aardappels en salade. Als desert kregen wij ook nog een grote kom ijs. En als toegift kregen wij ook nog eens te horen dat de wijntjes op rekening van het huis waren. Ons hoor je niet klagen.

Helaas is de naamgever van het hostel, Lebo, in 2021 overleden aan de gevolgen van Covid maar zijn gedachtengoed leeft voort.