Drakensbergen

Wij hadden vandaag last van een depressie. Nee, niet in ons hoofd maar van het slechte weer. Je zou er trouwens wel depressief van worden. Het begon namelijk gisteren aan het eind van de middag met het noodweer in Zimbali. De hele nacht heeft het geregend en het is ook vandaag bijna niet droog geweest. Maar in onze mooie Toyota urban cruiser zaten wij hoog en droog. Het verkeer zat in het begin ook niet mee. Duitsland mag dan berucht zijn om zijn 'Baustelle' op de snelwegen, hier kunnen ze er ook wat van. Over een stukje van 7 km deden wij een uur. Toen wij daar eenmaal doorheen waren ging het prima. De N3 is een prima snelweg waar je lekker door kunt peren. Pas toen wij de R74 opdraaide werd het een ander verhaal. Op deze weg doemde dan toch de verfoeide potholes op. Nu was het zaak om de aandacht er goed bij te houden voor de laatste 70 kilometer. Met al het water op de weg was het nog lastiger om de gaten te zien. En hebben wij de verkeersdrempels al genoemd? Nee, nou daar liggen er ook ontelbaar veel van op de wegen. Soms wel vijf acher elkaar. In Bergville hebben wij de boodschappen voor de komende twee dagen gedaan. De bungalows zijn self-catering en er is geen restaurant op het resort. De restaurants buiten het resort zitten te ver weg. En trouwens, in het donker wil je helemaal niet op het steile bergweggetje rijden. Ondanks de bewolking zag het landschap er prachtig uit maar naarmate wij Thendele naderden trok de bewolking steeds dichter. Tot overmaat van ramp moesten wij ook nog 6 km over een gravelweg. Gelukkig was het vrij vlak met af en toe toch een modderstuk. Het laatste steile stuk naar Thendele was weer asfalt met potholes. Het inchecken ging soepel en wij hebben een huisje in het bovenste gedeelte. Daar hoor je een mooi uitzicht op het amfitheater te hebben maar wij zien alleen maar wolken. Ramen en deuren zijn allemaal voorzien van traliewerk tegen inbrekers. En dat zijn niet de inbrekers waar jullie aan dachten. Nee nee, het gaat om de bavianen. In het verleden vernielden ze ramen en deuren om in de huisjes op zoek te gaan naar eten. Bizar toch? Wat ook bizar is, is dat wij een elektrische radiator hebben aangezet, zo koud is het boven op de berg. Wij zitten dan ook op 1580 meter. Daar hadden wij niet echt rekening mee gehouden. Hebben wij zeker de verkeerde folder gelezen. Maar nu begrijpen wij ook waarom er een houtkachel in het huisje zit. Helaas hebben wij de brandstof niet bij ons. Verder is het een ruim huisje voor twee personen met mooi uitzicht als je het traliewerk even wegdenkt. De inrichting is wel wat gedateerd maar het is schoon met uitstekende bedden. Nu maar duimen voor de dag van morgen.