De terugreis

Na een mooie skiweek voor de mannen en een relaxweek voor de dames vertrokken wij vanmorgen om 08.15 uur uit Santa Christina. De eerste 57 kilometer slingert over een provinciale weg voordat wij op de Brenner autobaan zaten. Het oponthoud op de Brennerpas zelf was nihil en dat was boven verwachting en een prettige verrassing. Dat gaf de burger moed. Volgens tomtom was de snelste route via de Fernpaß. Maar toen wij bij Nassereith, op de provinciale weg naar de Fernpaß , in de staart van een file belandden, begon de ellende. Tomtom stelde een andere route voor die 20 minuten korter was dus dat volgden wij keurig op. Jammer dan, die route was in het weekend verboden voor het doorgaande verkeer. Er stond ook politie om het verkeer te controleren. Wij moesten dus doorrijden. Het duurde even voor wij konden keren en daarmee waren wij verder van huis. Deze weg sloot uiteraard op de Fernpaß route aan maar daar stond het ook muurvast. Na ongeveer 3 kwartier waren wij weer terug op dezelfde plek waar wij van de normale route waren afgeweken. Wij waren trouwens niet de enige die met een kluitje het riet in waren gestuurd. Gedeelde smart is halve smart zullen wij maar zeggen. Beetje bij beetje reden wij omhoog tot in één keer de vaart er permanent in kwam. Boven op de Fernpaß  hebben wij nog even getankt en hoefden dan voorlopig niet te stoppen. Alleen zo jammer dat de Duitsers bij Füssen een grenscontrole houden waardoor er weer een file ontstond. Uiteindelijk hebben wij 2 uur verloren. Vanaf Füssen ging het prima. Het was perfect weer om te rijden. In Zuid-Duitsland waren er voorjaarstemperaturen van 17 graden. Bizar toch voor de winter? Zelfs bij de altijd aanwezige wegwerkzaamheden waren er geen files. In de omgeving van Frankfurt was de regen even spelbreker maar daarna konden wij weer doorknallen. Om 21.00 uur kwam er een einde aan deze lange reisdag toen wij thuis de oprit opdraaiden. Eind goed, al goed.