De panoramaroute

Yessssssss, de zon schijnt. Wat een verschil met gisteren. Hier worden wij blij van. Eerst even een ontbijtje bij Harry's pancake gescoord om daarna de panoramaroute te rijden, althans een deel daarvan, ten noorden van Graskop. De eerste stop was bij Pinnacle Rock waar ook nog een waterval naar beneden kwam. Het is een rotspunt die opdoemt in het landschap. De waterval kletterde bij onze voeten naar beneden dus daar hadden wij geen goed zicht op. Het tweede niveau zagen wij op een afstandje.
Bij Gods Window moet het uitzicht adembenemend zijn. Adembenemend was het zeker maar dat kwam waarschijnlijk door de 200 treden die wij moesten bedwingen en de warmte. Vanuit de vallei werden de wolken tegen de bergen opgestuwd waardoor wij op 1700 meter geen uitzicht op de vallei hadden. Het is ook niet voor niets dat er op de top een stukje regenwoud ligt. Daar slaan de vochtige dampen neer. Toch waren die wolken ook speciaal om te zien. Het zicht veranderde continu.
Bij Wonder View een stukje verderop hebben wij ook nog een poging gewaagd maar het wonder bleef uit, geen zicht. Nou was dit uitzichtpunt gratis in tegenstelling tot de anderen dus was dit niet een gevalletje 'zonde van je geld'.
Het volgende natuurwonder werden de Lisbon Falls. Vanaf een platform heb je een prachtig zicht op de waterval. Het is met 90 meter de hoogste waterval  van de regio en na de regen van gisteren stroomde de waterval spectaculair. Deze waterval moet je niet overslaan als je de panoramaroute rijdt.
Bourke's Luck Potholes was het drukste punt waar wij waren en dat is best gek want wij vonden dat niet het meest mooie punt van de route. De gaten in de rotsformatie zijn gekomen door erosie. Ze zijn gevormd door de kolkende waterstromen van de samenvloeiende rivieren Blyde en Treur. De naam Bourke's luck potholes komen van de goudzoeker Tom Bourke die het gebied claimde, maar nooit goud vond. Wij hebben hier wel even geluncht.
Lowveld View was ook gratis en daar had je een prachtig uitzicht op de Blyde River Canyon maar dat werd alleen maar mooier toen wij bij de Drie Rondavels arriveerden. Hier waren de uitzichten echt adembenemend mooi. De Drie Rondavels lagen te schitteren in de zon. Wij hebben daar een tijd genoten van de mooie natuur, de uitzichten en de relatieve rust. Zeker als je een stukje van het hoofdpad wegliep, was je nagenoeg alleen. Om niet dezelde route terug te rijden, wat overigens geen straf is, zijn wij via Ohrigstad naar Pilgrims Rest gereden. In de omgeving van Ohrigstad is veel fruitteelt. Grote boomgaarden worden overspannen door enorme doeken en netten tegen de....ja, tegen wat eigenlijk. Dit fenomeen hadden wij in de omgeving van Addo ook al gezien. Zodra wij vanaf Ohrigstad afsloegen naar Pelgrims Rest werd de omgeving weer prachtig. 
In Pilgrims Rest heeft de tijd stil gestaan. Het begon in 1873 toen er goud gevonden werd. Dit trok binnen de kortste keren veel gelukzoekers aan. In 1881 had een Londense financier de mijnrechten bemachtigd en werd de Transvaal Gold Exploration Company opgericht later Transvaal Gold Mining Estates. De opbrengsten van de mijnen werden na de jaren ’50 steeds minder en na bijna 100 jaar werd de mijn in 1972 gesloten. Nu is Pilgrims Rest een museumdorp. Wij hadden het echter in 10 minuten wel gezien. Leuk als je in de buurt bent maar geen must. De route er naartoe is wel mooi. Verder dachten wij een rustige avondje te hebben maar dat liep even anders. Door startproblemen met de auto hebben wij veel app contact gehad met de verhuurder. Een monteur die gestuurd werd, kon het probleem ook niet oplossen. Aan de overkant van ons guesthouse snel wat gegeten want ondertussen hadden wij weer contact gehad met de verhuurder. Het resultaat is dat de auto vanavond werd opgehaald en wij morgen een andere auto krijgen. Tsja, dit kan dus ook gebeuren op de manier zoals wij reizen. Maar ook nu komt alles weer op zijn pootjes terecht.