Robben eiland

De wekker ging vroeg af voor een bezoek aan Robben eiland. Deze naam heeft het te danken aan de Nederlanders die het eiland deze naam gaven vanwege de vele robben die ze daar aantroffen. Maar de eerste beschrijving van het eiland zijn van de Portugese ontdekkingsreiziger Bartolomeu Dia's in 1488. Het eiland werd destijds gebruikt om voorraden over te zetten zodat ze niet te maken kregen met de inheemse bevolking op het vasteland. In 1652 arriveerden de Nederlanders op de Kaap en brachten veroordeelde misdadigers over naar het eiland. Vervolgens werden ook tegenstanders van het koloniale bewind in Oost Indië door de VOC overgebracht naar Robben eiland. Nadat de Britten in 1795 de Kaap hadden overgenomen werden deze praktijken voortgezet. In het midden van de 19e eeuw werden de gevangenen overgezet naar het vasteland en kreeg het eiland de functie van ziekenhuis. Vooral patiënten met lepra en mentaal ziek werden er geplaatst. In 1931 werd het ziekenhuis gesloten en alle gebouwen plat gebrand om verspreiding van ziekten te voorkomen. In 1961 werd op Robben eiland de gevangenis gebouwd om tegenstanders en politieke activisten, die tegen het apartheidsregime protesteerden, op te sluiten. De gevangenis deed dienst vanaf 1964 tot aan 1991 toen de laatste politieke gevangenen werden vrij gelaten. Het was geen traditionele gevangenis maar meer een werkkamp waar de gevangenen in steengroeve rotsen moesten weghakken en kalk moesten ontginnen. De bekendste gevangene is uiteraard Nelson Mandela en zo kreeg Robben eiland zijn plaats in de historie als symbool van verzet tegen de apartheid.
Tijdens de voorbereidingen van onze reis naar Zuid-Afrika hadden wij verschillende meningen over een bezoek aan Robben eiland gelezen. Er waren best veel mensen die het tegen vonden vallen. Wij behoren niet tot die groep. De 2 1/2 uur die wij op op het eiland waren vonden wij zeer de moeite waard. Vanaf de boot werden wij met de bus naar de gevangenis gebracht en werden wij door een gids opgewacht. Hij heeft zelf op jonge leeftijd op Robben eiland gevangen gezeten en in 1988 vrij gelaten. De man vertelde, met af en toe veel emotie, hoe de leefomstandigheden in de gevangenis waren. Hij heeft het de autoriteiten vergeven maar de pijn is nog steeds voelbaar. Na deze uiteenzetting kregen wij een rondleiding door het complex. En het klopt dat dit best snel gaat maar met de uitleg van de gids geeft het een goed beeld hoe het er aan toe ging. Natuurlijk konden wij ook een blik in de cel van Mandela werpen. Wel pijnlijk om te constateren dat de cellen van de gevangenen kleiner waren dan de hondenhokken van de surveillancehonden. Na een bezoek aan het gevangeniscomplex werden wij met de bus over het eiland rondgereden. We maakten stops bij een lepra begraafplaats, twee kerkjes, de kalksteengroeve en bij het huis waar Robert Mangaliso Sobukwe in afzondering gevangen werd gehouden. Sobukwe was de oprichter van het Pan Africanist Congress. Helaas mochten wij nergens de bus uit. Alleen op de zuidpunt konden wij er even uit voor een sanitaire stop. Je waaide daar ondanks het prachtige weer uit je hemd. Wel grappig dat wij daar een paar 'verdwaalde' pinguïns zagen. In de ochtend was de drie kwartier durende boottocht perfect op een rustige zee. De terugreis was echter een stuk pittiger waarbij de boot heen en weer werd geslingerd. Daar kon niet iedereen tegen en een aantal passagiers was aardig zeeziek. Bij aankomst in de haven kregen wij nog een showtje van een aantal robben. Een geslaagde ochtend.I